بتن‌ریزی مرحله‌ای است که بتن تازه در محل نهایی سازه قرار می‌گیرد. کیفیت این مرحله مستقیماً بر مقاومت، دوام، نفوذپذیری و ظاهر بتن سخت‌شده اثر دارد.

بتنی که در کارخانه با طرح اختلاط مناسب تولید شده است، در صورت تخلیه نامناسب، سقوط از ارتفاع زیاد، تراکم ناکافی یا توقف طولانی، کیفیت مورد انتظار را ایجاد نمی‌کند.

هدف از بتن‌ریزی فقط پر کردن قالب نیست. بتن باید بدون جداشدگی در اطراف میلگردها، گوشه‌های قالب و بخش‌های متراکم سازه قرار بگیرد. سپس هوای محبوس با تراکم صحیح خارج شود.

کتاب «راهنمای اندازه‌گیری، اختلاط، انتقال و درجا ریختن بتن» بخش مستقلی را به برنامه‌ریزی بتن‌ریزی، آماده‌سازی میلگردها و اقلام مدفون، جای‌دهی و تراکم بتن اختصاص داده است. این راهنما تأکید می‌کند که یکنواختی و دوام بتن به اجرای دقیق تمام مراحل تولید و بتن‌ریزی وابسته است.

تفاوت جای‌دهی و تراکم بتن چیست؟

جای‌دهی بتن به انتقال بتن تازه به محل نهایی داخل قالب گفته می‌شود.

تراکم بتن مرحله‌ای است که طی آن هوای محبوس از مخلوط خارج می‌شود و بتن فضای میان میلگردها و گوشه‌های قالب را پر می‌کند.

این دو مرحله به یکدیگر وابسته هستند. اگر بتن در محل نامناسب تخلیه شود، ویبره‌کردن نمی‌تواند آن را بدون خطر جداشدگی به فاصله زیادی منتقل کند.

ویبراتور ابزار جابه‌جایی بتن نیست. نقش آن کاهش اصطکاک داخلی، خروج هوا و کمک به قرار گرفتن بتن در فضای موجود است.

چرا بتن‌ریزی صحیح اهمیت دارد؟

اشتباه در بتن‌ریزی می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند که پس از باز کردن قالب دیده شوند. بخشی از این مشکلات قابل تعمیر نیستند یا هزینه زیادی دارند.

نتایج بتن‌ریزی نامناسب شامل موارد زیر است:

• کرموشدگی بتن
• ایجاد حفره‌های داخلی
• جداشدگی سنگدانه‌ها
• تشکیل درز سرد
• کاهش مقاومت فشاری
• افزایش نفوذپذیری
• کاهش پوشش میلگرد
• خوردگی زودهنگام آرماتور
• ترک‌خوردگی
• ناصافی سطح
• کاهش پیوستگی بتن و میلگرد
• کاهش عمر مفید سازه

اجرای صحیح باید پیش از ورود اولین تراک برنامه‌ریزی شود. تصمیم‌گیری هنگام بتن‌ریزی معمولاً باعث توقف، ناهماهنگی و خطا خواهد شد.

برنامه‌ریزی پیش از بتن‌ریزی

پیش از شروع کار باید حجم بتن، سرعت اجرا و تجهیزات مورد نیاز مشخص شوند.

برنامه بتن‌ریزی باید موارد زیر را پوشش دهد:

• حجم کل بتن
• ظرفیت تولید کارخانه
• تعداد تراک میکسر
• مسیر ورود و خروج کامیون‌ها
• ظرفیت پمپ یا جرثقیل
• محل استقرار تجهیزات
• تعداد نیروی اجرایی
• تعداد ویبراتور
• ویبراتور و برق اضطراری
• محل نمونه‌گیری
• محل درز اجرایی احتمالی
• روش عمل‌آوری
• شرایط آب‌وهوایی
• روشنایی کارگاه
• ایمنی نیروها
• روش ارتباط با کارخانه بتن

راهنمای ICI-3040 بر ارتباط مستمر میان محل بتن‌ریزی و مرکز تولید بتن تأکید دارد. این ارتباط از ورود بیش از حد تراک‌ها، توقف طولانی کامیون‌ها و ایجاد وقفه در بتن‌ریزی جلوگیری می‌کند.

بتن‌ریزی نباید در شرایطی شروع شود که تجهیزات، نیروی کافی یا مصالح عمل‌آوری در محل آماده نیستند.

کنترل قالب پیش از بتن‌ریزی

قالب باید پیش از شروع کار از نظر مقاومت، ابعاد و آب‌بندی بررسی شود.

فشار بتن تازه می‌تواند باعث تغییر شکل، باز شدن یا جابه‌جایی قالب شود. این فشار در ستون‌ها و دیوارهای بلند اهمیت بیشتری دارد.

موارد مهم در کنترل قالب عبارت‌اند از:

• تطابق ابعاد با نقشه
• استحکام پشت‌بندها
• تراز و شاقول بودن
• بسته بودن درزها
• جلوگیری از خروج شیره بتن
• تمیز بودن داخل قالب
• نبود آب، خاک و زباله
• نصب صحیح فاصله‌نگهدارها
• امکان دسترسی ویبراتور
• امکان تخلیه بتن
• استفاده صحیح از روغن قالب
• آماده بودن دریچه‌های بازدید

خروج شیره سیمان از درز قالب باعث باقی ماندن سنگدانه‌های درشت و ایجاد سطح کرمو می‌شود.

روغن قالب نیز نباید روی میلگردها ریخته شود. آلودگی میلگرد می‌تواند پیوستگی میان فولاد و بتن را کاهش دهد.

آماده‌سازی میلگردها و اقلام مدفون

میلگردها باید پیش از بتن‌ریزی در محل طراحی‌شده ثابت شوند.

حرکت میلگرد در هنگام تخلیه یا ویبره‌کردن می‌تواند ضخامت پوشش بتن را تغییر دهد.

موارد زیر باید کنترل شوند:

• قطر و تعداد میلگردها
• فاصله آرماتورها
• طول وصله‌ها
• پوشش بتن
• محل خاموت‌ها
• استحکام سیم‌بندی
• فاصله‌نگهدارها
• تمیز بودن میلگرد
• محل بولت‌ها و صفحه‌ها
• لوله‌ها و قطعات مدفون
• بازشوها
• محل واتراستاپ

میلگرد نباید به گل، روغن، بتن خشک‌شده یا مواد جداکننده قالب آلوده باشد.

تمام لوله‌ها، غلاف‌ها، صفحه‌ها و قطعات مدفون باید پیش از بتن‌ریزی ثابت شوند. جابه‌جایی این قطعات پس از شروع کار می‌تواند بتن اطراف آن‌ها را تخریب کند.

سطح زیر بتن باید چگونه آماده شود؟

سطح زیر بتن باید پایدار، تمیز و متناسب با نوع عضو باشد.

در بتن‌ریزی روی خاک، بستر باید به تراکم مورد نیاز رسیده باشد. نقاط نرم یا اشباع می‌توانند نشست کنند و ضخامت عضو را تغییر دهند.

در بتن‌ریزی روی بتن قدیمی، سطح باید از گردوغبار، شیره ضعیف سیمان و مواد جداشونده پاک شود.

آب آزاد نباید روی سطح باقی بماند. با این حال، سطح جاذب نباید آن‌قدر خشک باشد که آب بتن تازه را جذب کند.

شرایط آماده‌سازی به نوع درز و مشخصات پروژه بستگی دارد.

بتن چگونه داخل قالب تخلیه شود؟

بتن باید تا حد امکان نزدیک محل نهایی خود تخلیه شود.

تخلیه بتن در یک نقطه و حرکت دادن آن با ویبراتور روش درستی نیست. این کار خمیر سیمان را از سنگدانه‌ها جدا می‌کند.

برای جای‌دهی صحیح باید:

• بتن در چند نقطه تخلیه شود.
• مسیر حرکت بتن کوتاه باشد.
• ارتفاع سقوط کنترل شود.
• از ناودان یا لوله مناسب استفاده شود.
• بتن روی میلگردها ریخته نشود.
• بتن به دیواره قالب پرتاب نشود.
• جریان تخلیه پیوسته و کنترل‌شده باشد.
• تجمع بتن در یک نقطه محدود شود.

کتاب راهنما روش‌های درست و نادرست جابه‌جایی و بتن‌ریزی را به‌صورت تصویری مقایسه می‌کند و بر تخلیه کنترل‌شده بتن در محل نهایی تأکید دارد.

ارتفاع سقوط بتن چه اثری دارد؟

سقوط آزاد بتن از ارتفاع زیاد می‌تواند باعث جداشدگی شود.

در این شرایط، سنگدانه‌های درشت سرعت بیشتری پیدا می‌کنند و از ملات جدا می‌شوند. برخورد بتن با میلگردها نیز مسیر اجزا را تغییر می‌دهد.

برای بتن‌ریزی ستون‌ها و دیوارهای بلند می‌توان از تجهیزات زیر استفاده کرد:

• لوله تخلیه
• شوت عمودی
• شلنگ پمپ
• قیف
• دریچه‌های میانی قالب
• لوله خرطومی

انتهای وسیله تخلیه باید تا حد امکان به سطح بتن نزدیک باشد.

مقدار مجاز ارتفاع سقوط باید بر اساس روانی بتن، تراکم میلگرد، نوع عضو و مشخصات فنی پروژه تعیین شود.

بتن‌ریزی در لایه‌های افقی

بتن دیوارها، ستون‌ها و اعضای حجیم باید در لایه‌های منظم ریخته شود.

ضخامت هر لایه باید به اندازه‌ای باشد که ویبراتور بتواند تمام حجم آن را متراکم کند.

لایه بسیار ضخیم باعث می‌شود بخش پایینی به‌خوبی متراکم نشود. لایه بسیار نازک نیز سرعت اجرا را کاهش می‌دهد و احتمال تشکیل مرز میان لایه‌ها را افزایش می‌دهد.

هر لایه باید پیش از شروع گیرش لایه قبلی اجرا شود. ویبراتور باید مقداری وارد لایه زیرین شود تا پیوستگی میان دو بخش ایجاد گردد.

بتن‌ریزی نامنظم با توده‌های بلند می‌تواند باعث ایجاد سطح شیب‌دار، جداشدگی و تراکم غیریکنواخت شود.

بتن‌ریزی ستون چگونه انجام می‌شود؟

ستون‌ها معمولاً دارای ارتفاع و تراکم میلگرد بالایی هستند. به همین دلیل، خطر جداشدگی و کرموشدگی در آن‌ها بیشتر است.

برای بتن‌ریزی ستون باید:

• قالب کاملاً مهار شود.
• پایین قالب دریچه بازدید داشته باشد.
• بتن از ارتفاع زیاد سقوط نکند.
• بتن در لایه‌های متناسب ریخته شود.
• ویبراتور تا عمق هر لایه وارد شود.
• گوشه‌های قالب کنترل شوند.
• سرعت بتن‌ریزی متناسب با مقاومت قالب باشد.
• از برخورد شدید شلنگ پمپ با آرماتور جلوگیری شود.

بتن‌ریزی سریع ستون، فشار جانبی قالب را افزایش می‌دهد. در هوای سرد یا با بتن دیرگیر، این فشار می‌تواند مدت بیشتری باقی بماند.

بتن‌ریزی دیوار

در دیوارهای بتنی، تخلیه باید در طول قالب توزیع شود.

ریختن تمام بتن در یک سمت و هدایت آن با ویبراتور باعث جداشدگی و فشار نامتقارن به قالب می‌شود.

در دیوارهای بلند بهتر است از چند محل تخلیه یا دریچه‌های میانی استفاده شود.

تراکم باید به شکلی انجام شود که بتن اطراف میلگردهای افقی و عمودی را پر کند. گوشه‌ها، اطراف بازشوها و زیر قطعات مدفون نقاط حساس هستند.

بتن‌ریزی فونداسیون

در فونداسیون‌ها مسیر دسترسی معمولاً بازتر است، اما حجم بتن می‌تواند زیاد باشد.

پیش از بتن‌ریزی فونداسیون باید وضعیت خاک، بتن مگر، آرماتورها، بولت‌ها و قالب‌های پیرامونی بررسی شود.

بتن نباید در یک نقطه تخلیه و با بیل یا ویبراتور در سطح گسترده پخش شود.

در فونداسیون‌های بزرگ باید مسیر حرکت پمپ، ترتیب بتن‌ریزی و محل توقف احتمالی مشخص باشد.

اگر فونداسیون در گروه بتن‌های حجیم قرار بگیرد، کنترل دمای بتن و اختلاف دمای مرکز و سطح نیز اهمیت دارد.

تراکم بتن چیست؟

در بتن تازه مقداری هوای محبوس وجود دارد. اگر این هوا خارج نشود، حفره‌هایی در بتن سخت‌شده باقی می‌ماند.

تراکم باعث می‌شود ذرات بتن به یکدیگر نزدیک شوند، هوا خارج شود و مخلوط اطراف میلگردها و داخل قالب را پر کند.

تراکم مناسب نتایج زیر را ایجاد می‌کند:

• افزایش چگالی بتن
• افزایش مقاومت
• کاهش نفوذپذیری
• افزایش پیوستگی با میلگرد
• کاهش کرموشدگی
• بهبود ظاهر سطح
• افزایش دوام

کارایی بتن باید به اندازه‌ای باشد که تراکم صحیح را ممکن کند. کتاب ICI-3040 نیز بر استفاده از آب و ماسه در حد لازم برای تأمین کارایی مناسب و تراکم صحیح با لرزاندن تأکید می‌کند.

انواع روش‌های تراکم بتن

تراکم دستی

تراکم دستی با میله‌زدن، کوبیدن یا ضربه به قالب انجام می‌شود.

این روش برای حجم‌های کم یا بتن‌های با شرایط خاص کاربرد دارد. در بیشتر سازه‌های بتن‌آرمه، تراکم دستی به‌تنهایی کافی نیست.

ویبراتور داخلی

ویبراتور داخلی یا شیلنگی رایج‌ترین وسیله تراکم بتن است.

سر ویبراتور داخل بتن قرار می‌گیرد و با ایجاد ارتعاش، اصطکاک داخلی مخلوط را کاهش می‌دهد.

ویبراتور قالب

ویبراتور قالب به سطح خارجی قالب متصل می‌شود.

این روش در قطعات پیش‌ساخته، مقاطع نازک یا بخش‌هایی که ورود ویبراتور داخلی دشوار است، استفاده می‌شود.

قالب باید برای تحمل ارتعاش طراحی شده باشد.

ویبراتور سطحی

ویبراتور سطحی برای دال‌ها و سطوح با ضخامت محدود کاربرد دارد.

شمشه ویبره و تجهیزات مشابه در این گروه قرار می‌گیرند.

روش صحیح استفاده از ویبراتور داخلی

ویبراتور باید به‌صورت عمودی و با فاصله‌های منظم وارد بتن شود.

مراحل صحیح شامل موارد زیر است:

1. ویبراتور سریع وارد بتن شود.
2. مدت کوتاهی در محل باقی بماند.
3. سر ویبراتور مقداری وارد لایه قبلی شود.
4. ویبراتور آرام خارج شود.
5. محل بعدی با فاصله مناسب انتخاب شود.

فاصله نقاط ویبره باید به شکلی باشد که محدوده اثر آن‌ها با یکدیگر هم‌پوشانی داشته باشد.

اگر فاصله زیاد باشد، بخش‌هایی از بتن متراکم نمی‌شوند.

ویبراتور نباید برای کشیدن یا پخش کردن بتن در قالب استفاده شود.

از کجا بفهمیم ویبره بتن کافی است؟

نشانه‌های تراکم مناسب عبارت‌اند از:

• کاهش خروج حباب‌های بزرگ
• صاف‌تر شدن سطح
• ظاهر شدن شیره نازک روی سطح
• ثابت شدن صدای ویبراتور
• پر شدن گوشه‌های قالب
• متوقف شدن نشست محسوس بتن

مدت ویبره به کارایی بتن، توان دستگاه، اندازه سر ویبراتور و ضخامت لایه بستگی دارد.

زمان ثابت برای تمام بتن‌ها وجود ندارد. اپراتور باید نشانه‌های مخلوط را بررسی کند.

ویبره کم چه مشکلی ایجاد می‌کند؟

تراکم ناکافی باعث باقی ماندن هوا و ایجاد حفره می‌شود.

نتایج ویبره کم شامل موارد زیر است:

• کرموشدگی
• کاهش مقاومت
• افزایش نفوذپذیری
• ظاهر نامناسب
• پوشش ناقص میلگرد
• کاهش پیوستگی فولاد و بتن
• ورود سریع‌تر آب و کلر
• افزایش احتمال خوردگی

این مشکل در اطراف میلگردهای متراکم، گوشه‌های قالب و زیر قطعات مدفون بیشتر دیده می‌شود.

ویبره بیش از حد چه اثری دارد؟

ویبره طولانی نیز می‌تواند مشکل ایجاد کند.

در بتن‌های روان یا مخلوط‌های نامتعادل، ارتعاش بیش از حد باعث جداشدگی می‌شود. سنگدانه‌های درشت پایین می‌روند و خمیر سیمان و آب به سطح حرکت می‌کنند.

عوارض ویبره بیش از حد شامل موارد زیر است:

• جداشدگی
• افزایش شیره سطحی
• تجمع سنگدانه در پایین
• تغییر مقدار هوای عمدی
• آب‌انداختگی
• کاهش یکنواختی
• فشار بیشتر به قالب

ویبراتور باید پس از رسیدن بتن به تراکم مناسب از محل خارج شود.

تماس ویبراتور با میلگرد و قالب

سر ویبراتور نباید به‌صورت مداوم با میلگرد یا قالب برخورد کند.

برخورد شدید می‌تواند آرماتورها، فاصله‌نگهدارها یا قطعات مدفون را جابه‌جا کند.

انتقال ارتعاش از طریق میلگرد نیز جایگزین ویبره مستقیم بتن نیست.

در نزدیکی قالب باید ویبراتور با فاصله کنترل‌شده استفاده شود تا بتن متراکم شود، اما به قالب آسیب نرسد.

جداشدگی بتن چیست؟

جداشدگی به تفکیک اجزای بتن گفته می‌شود.

در این حالت، سنگدانه‌های درشت از ملات جدا می‌شوند یا آب و خمیر سیمان به سطح حرکت می‌کنند.

دلایل رایج جداشدگی عبارت‌اند از:

• آب زیاد
• اسلامپ بیش از حد
• دانه‌بندی نامناسب
• کمبود ماسه
• سقوط از ارتفاع زیاد
• جابه‌جایی بتن با ویبراتور
• ویبره بیش از حد
• تخلیه روی سطح شیب‌دار
• حمل نامناسب
• عبور بتن از میان میلگردهای متراکم
• توقف و شروع نامنظم پمپ

بتن جداشده ساختار یکنواختی ندارد. بخش دارای سنگدانه زیاد ممکن است کرمو و بخش دارای خمیر زیاد مستعد جمع‌شدگی و ترک باشد.

راه‌های جلوگیری از جداشدگی بتن

برای کنترل جداشدگی باید:

• طرح اختلاط متعادل باشد.
• مقدار آب کنترل شود.
• اسلامپ با افزودنی مناسب تنظیم شود.
• بتن نزدیک محل نهایی تخلیه شود.
• ارتفاع سقوط کاهش یابد.
• از شوت و لوله مناسب استفاده شود.
• ویبره در زمان و فاصله صحیح انجام شود.
• بتن با ویبراتور جابه‌جا نشود.
• سرعت تخلیه کنترل شود.
• مخلوط در مسیر حمل یکنواخت بماند.

افزودن آب در کارگاه یکی از عوامل اصلی افزایش جداشدگی است.

کرموشدگی بتن چیست؟

کرموشدگی به وجود حفره‌ها و فضاهای خالی قابل مشاهده در سطح یا داخل بتن گفته می‌شود.

در بخش کرمو، سنگدانه‌ها دیده می‌شوند و خمیر سیمان کافی اطراف آن‌ها وجود ندارد.

دلایل اصلی کرموشدگی عبارت‌اند از:

• تراکم ناکافی
• دسترسی نداشتن ویبراتور
• تراکم زیاد میلگردها
• کمبود ملات
• جداشدگی
• خروج شیره از قالب
• بتن با کارایی کم
• سنگدانه بزرگ
• تخلیه نامناسب
• وجود مانع داخل قالب

کرموشدگی سطحی با حفره‌های عمیق و گسترده تفاوت دارد. شدت نقص باید توسط مسئول فنی بررسی شود.

پوشاندن مستقیم محل با ملات، بدون برداشتن بتن ضعیف و ارزیابی عمق آسیب، روش مناسبی نیست.

درز سرد بتن چیست؟

درز سرد زمانی تشکیل می‌شود که بتن‌ریزی متوقف شود و لایه قبلی پیش از اجرای لایه جدید وارد مرحله گیرش شود.

در این شرایط، دو لایه مانند یک حجم یکپارچه عمل نمی‌کنند.

دلایل رایج عبارت‌اند از:

• تأخیر در رسیدن تراک
• خرابی پمپ
• کمبود نیروی اجرایی
• توقف کارخانه
• هوای گرم
• برنامه‌ریزی ضعیف
• بسته شدن مسیر حمل
• کمبود ویبراتور

برای جلوگیری از درز سرد باید تولید، حمل، پمپ و سرعت اجرا هماهنگ باشند.

اگر توقف طولانی اجتناب‌ناپذیر باشد، محل توقف باید به‌عنوان درز اجرایی مدیریت شود. محل درز نباید به‌صورت اتفاقی تعیین شود.

اتصال لایه جدید به بتن قبلی

هنگامی که لایه قبلی هنوز تازه و قابل نفوذ است، ویبراتور باید کمی وارد آن شود. این کار مرز میان دو لایه را کاهش می‌دهد.

اگر بتن قبلی گیرش پیدا کرده باشد، ویبره‌کردن لایه جدید اتصال کامل ایجاد نمی‌کند.

در این شرایط باید سطح درز طبق مشخصات فنی آماده شود. معمولاً بتن سست و شیره سطحی حذف می‌شوند و سطح تمیز خواهد شد.

روش آماده‌سازی درز باید با نظر طراح و ناظر انجام شود.

بتن‌ریزی در هوای گرم

در هوای گرم، بتن سریع‌تر اسلامپ خود را از دست می‌دهد و زمان قابل استفاده کاهش پیدا می‌کند.

خطرهای اصلی شامل موارد زیر هستند:

• گیرش سریع
• افزایش دمای بتن
• تبخیر آب
• تشکیل درز سرد
• ترک جمع‌شدگی خمیری
• نیاز کاذب به آب بیشتر
• دشوار شدن تراکم

راهکارهای اجرایی عبارت‌اند از:

• بتن‌ریزی در ساعت خنک
• کاهش زمان حمل
• هماهنگی تراک‌ها
• آماده بودن کامل تجهیزات
• استفاده از افزودنی مناسب
• محافظت از سطح
• شروع سریع عمل‌آوری
• کنترل دمای بتن

اضافه کردن آب برای جبران افت اسلامپ راهکار مناسبی نیست.

بتن‌ریزی در هوای سرد

در هوای سرد، گیرش و کسب مقاومت کند می‌شود. اگر بتن تازه یخ بزند، ساختار آن آسیب می‌بیند.

راهنمای کتاب تأکید می‌کند که بتن‌ریزی نباید زمانی شروع شود که احتمال یخ‌زدگی وجود دارد، مگر اینکه تجهیزات و اقدامات محافظتی لازم فراهم شده باشند.

پیش از شروع باید موارد زیر آماده باشند:

• پوشش عایق
• تجهیزات گرمایشی ایمن
• مصالح با دمای مناسب
• برنامه حفاظت از بتن
• کنترل دمای سطح و محیط
• نیروی کافی

کنترل کیفیت هنگام بتن‌ریزی

کنترل کیفیت فقط به آزمایش مقاومت محدود نیست.

در حین اجرا باید موارد زیر ثبت و بررسی شوند:

• زمان ورود تراک
• اسلامپ بتن
• دمای بتن
• ظاهر مخلوط
• محل مصرف هر محموله
• زمان شروع و پایان تخلیه
• مقدار آب یا افزودنی اصلاحی
• شرایط آب‌وهوایی
• روش تراکم
• تعداد ویبراتور
• محل نمونه‌گیری
• توقف‌های بتن‌ریزی
• محل درزهای اجرایی

هر تغییر در بتن باید ثبت شود. اضافه کردن آب یا افزودنی بدون ثبت، امکان بررسی مشکلات بعدی را از بین می‌برد.

خطاهای رایج هنگام بتن‌ریزی

شروع کار بدون برنامه

نبود هماهنگی میان کارخانه، تراک و پمپ باعث وقفه می‌شود.

سقوط بتن از ارتفاع زیاد

این کار احتمال جداشدگی را افزایش می‌دهد.

ریختن بتن در یک نقطه

پخش کردن بتن با ویبراتور باعث جدایی اجزا می‌شود.

ویبره ناکافی

هوای محبوس باقی می‌ماند و بتن کرمو می‌شود.

ویبره بیش از حد

سنگدانه‌ها ته‌نشین می‌شوند و خمیر به سطح می‌آید.

اضافه کردن آب

آب اضافی مقاومت و دوام بتن را کاهش می‌دهد.

استفاده از ویبراتور خراب

کاهش توان یا فرکانس دستگاه باعث تراکم ناقص می‌شود.

نداشتن ویبراتور جایگزین

خرابی یک دستگاه می‌تواند کل بتن‌ریزی را متوقف کند.

بی‌توجهی به قالب

نشتی قالب باعث خروج شیره سیمان می‌شود.

بتن‌ریزی روی سطح آلوده

گل، آب و زباله در اتصال و کیفیت بتن اختلال ایجاد می‌کنند.

نقش افزودنی بتن در جای‌دهی و تراکم

افزودنی‌های کاهنده آب و فوق روان‌کننده می‌توانند کارایی بتن را بدون افزایش آب بهبود دهند.

بتن با کارایی مناسب راحت‌تر میان میلگردها حرکت می‌کند و با انرژی کمتر متراکم می‌شود.

با این حال، روانی بیش از حد می‌تواند جداشدگی ایجاد کند. افزودنی باید بر اساس طرح اختلاط و آزمایش انتخاب شود.

در پروژه‌هایی با تراکم زیاد آرماتور، باید موارد زیر بررسی شوند:

• اسلامپ مورد نیاز
• زمان حفظ اسلامپ
• چسبندگی مخلوط
• مقاومت در برابر جداشدگی
• مقدار هوا
• زمان گیرش
• سازگاری افزودنی با سیمان

افزودنی نمی‌تواند دانه‌بندی ضعیف، قالب نامناسب یا ویبره نادرست را جبران کند.

معرفی افزودنی‌های بتن لئوفیکس

لئوفیکس تولیدکننده محصولات شیمیایی ساختمان، افزودنی‌های بتن، گروت، چسب کاشی و ملات‌های تخصصی است.

انتخاب افزودنی مناسب می‌تواند به کاهش آب، حفظ کارایی و اجرای بهتر بتن در مقاطع پرآرماتور کمک کند. نوع و مقدار محصول باید بر اساس طرح اختلاط، شرایط محیطی و مخلوط آزمایشی تعیین شود.

برای دریافت اطلاعات فنی و انتخاب افزودنی بتن متناسب با پروژه، با کارشناسان لئوفیکس از طریق شماره 02179413 تماس بگیرید.